Achteraf dacht ik

Dag leuke vrouw, ik sta
op je foto van het huis 
en je doet me denken
aan iemand van vroeger
maar je bent mooier nu

Ik zag je al bij binnenkomst
in een roes van pijn en droom
maar ga ’t je niet vertellen
om teleurstelling en schroom

Verliefd vanuit eigen willen
in de geest van verleden tijd
weldra uit beeld verdwenen
zijn wij in verscheidenheid

Om vast te houden

Stel je voor de Argentijnse keuken, met Argentijnse muzikant en een zaal vol mensen.

Foto: Joop Reijngoud
Alma, corazón y vida, een Peruaanse wals, vertolkt door Alvaro Rovira Ruiz in Verhalenhuis Belvedere

En zo klinkt en toont het lied gezongen.

Dat wat er rammelt in en aan het huis; de rollaag op de scheidingswand onder het nieuw aan te brengen plafond in de keuken van het Elenbaas-Hartoghuis mist verband. Daar helpen geen (chemische) ankers aan.

Intussen drogen de eerste lagen papier aangebracht op het jute dat gespannen is op de door onszelf herstelde spanramen aan de buitenmuren van de voormalige kunstenaarswoning. In het hoekje bij de schouw, waar ooit een zwart marmeren omlijsting heeft gezeten, oogt ‘t een beetje rommelig. Details voor de afwerking, ooit.

Nageltrekken

Het zit erop, ertegenaan, ertussenin; alles moet achter het behang.

Is het universum een gesloten systeem, gaat er geen energie uit verloren? Als er wat weglekt uit ons zonnestelsel is het wellicht geen probleem. De mensheid en wat zij voortgebracht heeft is in zichzelf een wonderlijk fenomeen, maar op grotere schaal doet ze er niet toe, zijn we uiteindelijk energieneutraal.

De verre toekomst daar gelaten, is het zaak het totale beleefde lijden van de aardse biotoop zo klein mogelijk te houden en zo eerlijk mogelijk te verdelen. Moeten we daartoe weten hoe het bewustzijn verspreid is over de levende wereld? We kunnen wat afdingen op die van de mens en voorzichtig rekening houden met iets meer ervan bij de fauna en mogelijk ook de flora, maar kunnen en gaan we het meten?

Als oliemaatschappijen reclame maken met de ‘mogelijkheid’ van CO2-neutraal rijden, zeggen ze niet dat we moeten stoppen met het rijden op fossiele brandstoffen en tanken bij hen, maar gaan ze natuurlijk voor de winst van de onderneming. Wie houden ze anders voor de gek? Hoeveel belasting betaalt de mensheid, of kan het leven verdragen?

Gebroken been

Een flink te belasten vloer met een dik plafond eronder, vakken van 30×40, aanhechting voor de her te bouwen schouw, leidingen weggewerkt, het lichtpunt een hokje opgeschoven, en heel veel schroeven erin. Alles valt op z’n plaats of op de krakende houten vloer: een schroefbit kwijt en de kapotte poot van de machine gelijmd. Wat is dan wel professioneel gereedschap? Zo’n elektrische droogbouwschroevendraaier kost ook niks, toch?
Iedereen loopt in en uit, in de voetsporen van Wally, trappie op, trappie af, witte zolen op het zwarte tapijt, morgen is het klaar, alles achter het behang geplakt, laat de ramen maar schuiven, je moeder in het ziekenhuis, een timmerman voor je vriendin, een student in je huisvesting. Noem mij een nummer en ik geef ‘m een lijst; hout zat.

Hartverscheurend zongen de Grieken in het Verhalenhuis…

Het huis meester

Niet onder alle omstandigheden valt te beschrijven hoe de genius loci huishoudt. Het kronkelt tussen je oren tot woorden zonder betekenis. Dingen gaan kapot, de mensen slijten, gaten worden bodemloos.
Te veel of te weinig spanning en soms gaat het goed. Dichters spreken verstaanbaar onbegrijpelijk in waardeloze raadsels. De een vult zijn maag, de ander z’n zakken. Er is een woestijn zonder roependen.
Ze zat bevallig, maar ook met de handen in het haar voor de nooduitgang, had geen hulp nodig. Het plezier van de innuendo’s afkomstig van vrolijke vrouwen. Het gezeur gelaten, daar waar het hoort, stom geslagen.

De internationale groep Trigo als trio in het Verhalenhuis, met gitaar, keyboard en bas; alleen het eerstgenoemde instrument komt goed door op de soundboard, de toetsen voornamelijk via de monitoren en de bas heeft een eigen versterker. In de zaal zelf klonk het goed, beter, best.

Terreinwinst

In beeld wat er zoal is aan bedrijventerreinen in de provincie…

Adverteren voor Zuid-Holland om nog meer ondernemingen naar de provincie te lokken. Er is vast ergens plaats voor u! Miljoenen klanten nabij, uitstekende verbindingen via drie main ports, 90% engelssprekenden, flexibele arbeidsvoorwaarden, lage stakingsgraad, beste infrastructuur en grootste haven van Europa, beste breedbandverbindingen, grootse IT (ontwikkelaars van wifi oa), kortom: het beste land voor de handel!

Wat wil je eruit halen? Waarin zit de winst? Het lijkt minder erg dan het is. Het is toch ook een speelveld. De wegen zijn als spinrag en alle verkeer plakt er aan. Ze denken slechts aan de nabije toekomst en vooral zichzelf. Geen duurzaamheid voor het nageslacht. Ze zouden hier beter wegblijven als het zo moet.

Ten years ago

Uit het archief gepeuterd, bijna nostalgisch, die kleuren, Vincent!
En vandaag gerommeld aan de windmolenzoekgebieden op land bij de stad Utrecht, midden in de provincie:

Don Quichot gaat het nog lastig krijgen met al die windmolens. Er wordt toch goed verdiend aan de energietransitie. Het zal niemand ontgaan, overal overstijgen ze de horizon, als kruisbeelden; we hebben wat op ons geweten.