De boer op

hipshot

Stad in land, land uit stad, de confrontatie en uitwisseling tussen natuur en cultuur, het verschil tussen en samenvallen van professionaliteit en amateurisme, het nut en de zin, de kwantiteit van de kwaliteit (en andersom). Het geeft te denken.

Hoeveel van wat er in de steden gebeurt is economisch duurzaam, wat wordt er geproduceerd dat essentieel is voor de inwoners, de instandhouding van hun leefomgeving, en de kwaliteit van hun leven? Waar begint een stad en waar houdt ie op, historisch, geografisch, economisch, bestuurlijk, en wat en hoe zijn de invloedssferen, afhankelijkheden, mutualiteiten?

Heeft de boer de stad nodig anders dan voor afzet, de bescherming van zijn rechten, de aanvoer van benodigdheden van allerlei aard, het onderhoud van zijn systemen, het eventuele vertier in zijn vrije tijd? Is er geen tweedeling, zijn de grenzen diffuus of afwezig – vrij ‘heen en weer’ reizen, al moet je altijd je identiteitsbewijs bij je hebben? Is er een balans? Is het een weegschaal?

Inventief

Er is voor alles en iedereen wat; monteren en gebruiken volgens bijgeleverde instructies of ga op je intuïtie af. Het wijst zich al dan niet vanzelf. Verlangt het meer van de ontwerper dan van de gebruiker, dan zal het wel goed zijn. Andersom geeft te denken.

Gaan hedendaagse gebruiksvoorwerpen eerder stuk dan vroeger? En wanneer was het dat ze ophielden langer mee te gaan? Sinds de introductie van de gloeilamp die niet meer eeuwig brandde? De spaarlampen* die hun beloften waarmaakten en de huidige led-lampen die meer beloven, maar (vaak) niet nakomen.
Een cv-ketel die het na acht jaar begeeft; da’s pech, zegt de installateur. Het te vervangen onderdeel kost €508,20 exclusief btw en installatiekosten. Recycleren of vervangen? Is de institutionalisering van duurzaamheid en hergebruik nog bij lange na geen feit? Hebben we geen tijd om dit milieuvriendelijk op te lossen?

Je kan verzinnen dat er ‘apparatensloperijen’ zijn, zoals voor auto’s, die al die dingen uit elkaar halen en de goede onderdelen bewaren en verhandelen, zodat er van meerdere kapotte weer werkende exemplaren gemaakt kunnen worden. Die circulaire economie bestaat (ook) al onder particulieren als het om (oude) voertuigen gaat, bijvoorbeeld. Het moet iets opleveren. Veel dingen zijn te ‘goedkoop’.

*) Ik had er een van Philips (een ‘jampot’), uit een vorig leven, die het dertig jaar heeft volgehouden:

ook hergebruikt

Hiep hiep …?

De dag dat ik mijn uren niet meer tel
dat dagen niet meer tellen en weken
nog slechts bestaan door werktijden
van anderen die ik niet kan missen
als maanden de maan volgen, jaren
slechts vorm krijgen door seizoenen
abonnementen en de belastingdienst

Hoe erg?

De buren klagen over kookluchtjes die hun woning binnendringen. Komen ze bij ons vandaan? Is het kanaal waarop de afzuiging is aangesloten aan het ‘lekken’? Moeten we het afsluiten en buitenom een nieuw aanleggen? Dat dan in overeenstemming met de vereniging van eigenaren, maar die hebben we al sinds een jaar nauwelijks nog in beweging gekregen. Het wordt iets van de lange adem en die houden we dan maar in: niet de afzuiger aan om ons van de dampen te ontdoen, maar de deur open. Als dat gaat werken.

Primeur

rhythm box

Tony Viola in een kassie, Johannes B met een passie, wij doen een wassie.
Witgoed voor de hoogwaardigheid, gestreken vlaggen en instrumenten.
De lucht was van Dali, de muziek oude blues, zonen, lief, uit het veld geslagen.
Lukt het nog steeds niet iets te waarderen op het resultaat, in plaats van
op een minder reële verwachting, natuurlijk, het leven zoals het komt?

Sfeervol

De lege toko zonder kookluchtjes, warme dampen, gekletter en geklingel. Hooguit is er iets waar te nemen van verschroeid hout, verhitte metalen, het boren en zagen, knippen en schroeven, geslof, gezucht, gesteun en gefoeter. Er wordt geklust, opdat er straks met (nog) meer gemak en plezier gebakken en gebraden kan worden.

Er klonk muziek vanuit een hoek, vanaf het hakblok, ondergronds, tegendraads, tijdloos en evenwel afgemeten, met afwisselende maten en ritmes. Een profeet van deze weerloze schoonheid componeerde twintig jaar geleden Aladin op zaterdagmorgen, dat, in een nieuwe jas gestoken, hem mogelijk in zijn graf doet omdraaien – of is ie gecremeerd?

Jaar van de castraat

We zijn rond, alle twaalf jaren gehad sinds Chinees Meisje op de Kaap, of moeten we deze eerst afmaken, omdat Belvedere toen nog in de baarmoeder zat? Het ziet er niet corona-proof uit en dat zal het niet geweest zijn met al die mensen in huis.
Er is aan ons immateriële erfgoed de Chinees-Indische restaurantcultuur toegevoegd; maar waar moet het bijbehorende certificaat (straks) huizen? Deze kookkunst wordt in ieder geval al hoog gehouden in onze volkskeuken, vandaag en morgen.

De kookstudio gedoopt…