Gedachten lezen


Foto: Joop Reijngoud

Het is een droombeeld voor mij; op zich al, door de bloemen in de groene lucht. De trampoline is speels geluk, maar de muur erachter zowel beslotenheid als opgesloten zijn. Wildgroei is onverzorgdheid en onbezorgdheid, het aftandse van het onderkomen, de schuur voor het bewaarde goed. Ik houd er mijn geheimen niet meer droog. Met die fiets kan ik er van tussen.

Fijn als je beelden hebt te delen waar zo veel in te leggen valt, ieder het zijne of het hare. Er is zo veel ruimte in je sturende oog, terwijl het het ook lijkt te kunnen dwingen. Deze is heel sterk.

Kon ik weer vliegen gedragen door zorgeloosheid? Weet ik mij vleugels zonder was, harde pennen in de geprikkelde huid, stof te verbranden? Ik lach mijzelf maar uit.

Onthandcamera

Personeel van het Albedacollege met hun persoonlijke levensverhalen. Foto: Joop Reijngoud

Het was lachen en onderwijs. De kleur is goed. Het hangt erom.

De gehuurde camera moet worden gevoed en afgetapt door middel van lange kabels, waarmee het lastig manoeuvreren is. Ik zin op iets anders.

Het werkt lekker, de deelnemers vertellen iets over zichzelf aan de hand van een jeugdfoto en dat geeft soms onverwachte inzichten in de persoon, zelfs voor hen die al jaren collega’s zijn. Uiteraard valt er ook ‘t een en ander af te lezen aan de groepsdynamiek, maar daar zijn we hier niet voor en van. Schoenmaker…

Puinhoop

doet leven verstoffen, breken en verdwijnen
spoel het af en uit, het vuil, het leed, de waan
een dag niet gewild, deze niet, de volgende niet
een oneindig groot en lang misverstand
een schaduw van de uitbundigheid
verlaten in een wereld van geheimen