Hemelvaart

ze schuifelt, trekt met haar mond, gaat ‘s middags liggen
alles mag weg, heeft geen waarde, of is nog te verteren
het is een afscheid, een gaan en komen, een zeker sterven
een mens heeft veel en uiteindelijk niets dan het leven

nooit meer iets doen waar je geen zin in hebt…

blijf meid #2

Breinlijf

Het is niet eenvoudig te leven in het heden, voelen hoe je lichaamgeest, je ruimtetijd, zeurt, je sleurt door het huis, de dag, de indrukken, de gedachten, dat wat je inneemt en uitscheidt, hoe en waar je gaat en beweegt. Kom dichterbij!

Spiritualiteit is (in) de kunst, zegt iemand. Allemaal leuk en aardig, maar het neigt toch naar een wishful thinking dat er leven is na de dood. Je mag ermee spelen en van genieten bij leven, maar houd er rekening mee dat het wellicht gedaan is zodra de vlam dooft; het is all in the mind. Ons denken, ‘zielig’ of niet, draait op de materie en energie, wat die ook mogen zijn, al dan niet onttoverd.

De rekening van de mensen betaald die onder andere de btw-aangifte doen, inclusief…

no go girl #4 remix

Onderhoudend

De vereniging van eigenaren wordt verwittigd, naderhand kunnen we de handen wassen.
De lente lijkt begonnen, maar wees op uw hoede, het is half maart! Nog niet alle dagen alle deuren open. We maken ons op voor de juiste stemming, jas, das, handschoenen.

Model 15 outro

Spreekwort

Woordspoken; ze horen zichzelf graag en weten niet van ophouden. Platte teksten, taalpap, waanzinnen en waarzeggen. Al ben je de baas van het geluid, de herrie meester, de inhoud is heilig, niet te schennen, zelfs aan de verpakking mag niet worden getornd. Niet verknallen, die bommen & granaten, dromen, verwachtingen, mogelijkheden. De ruimte lijkt steeds kleiner.

NOIS2

Joet

Een voorstelling van het Rosa Ensemble waarbij het publiek een tientje krijgt, zogenoemd als test voor de waarde en en betekenis van de muziek die ze ten gehore brengen. Met Mei Yi Lee (Taiwan) percussie, Peter Jessen (Denemarken/Nederland) contrabas, John Dikeman (USA) saxofoon, Koen Kaptijn (Nederland) trombone, Jeroen Kimman (Nederland) gitaar. Met een veganistische maaltijd geserveerd.

Alle pitten branden, het podium aan de kant, kleed in het midden, het dak schoon, het rooster vast, het licht gericht, de projectie volmaakt. Het bleef droog, niet te koud, en op tijd.

Verenigde status

Bonden, coöperaties, organisaties en verenigingen waar je deel vanuit zou kunnen maken om een macht te vormen voor of tegen iets: moet gedaan worden, toch? Gehouden aan geschreven en ongeschreven wetten. Geen lid en je bent in het nadeel?

Mark Chavannes is overleden, bleek al 77, maar nu gaat die arme man niet meemaken wat er in Nederland gaat gebeuren. Geluk of ongeluk? En wie is ons geweten nu, met die geheel eigen kijk op wat er speelt in de politiek in Nederland?

Je gooit van alles te grabbel
Anderen schoppen er lekker doorheen
Op medeleven hoe je niet te rekenen

Fijn niet voortdurend pijn te hebben
en niet aldoor gezeur aan je kop
er een beetje op los te kunnen leven
zelf bepalen hoe je je leven vergooit
voorkomend anderen tot last te zijn

Als jij vindt dat je beter bent dan ik
ben ik dan beter dan jij?

het krakende vriezen, het vriezende kraken

Hoog in de boom

We likken onze wonden, ruimen het veld, vervloeken de grenzen. Het gemoed loopt over, blauw omrande dagen, het toekomende is leeg. Vuurwerk, katten, honden, goedgelovigen. Gezegd, geschreven, verbeeld, verstopt, verborgen, vergeten. Schichtig van verre geluiden.

Kairiboom

For the ugly-white folks

Caribische keuken, de verhaalkunst nabij
een Kapie kunnen pakken, het huis houden
de weg wijzen, lief nemen, ruim geven
er is gesproken, woorden zijn gekozen
racistisch stemverheffen
uitsluiten en angst oogsten
is it them or us?

Kinan speelt busuk

Vol|ledig

De vrije wil afgedwongen met ai, een algoritme gemaakt om je tegen jezelf te keren, andere keuzes te maken die niet in de lijn van verwachtingen lagen, als dat de ai niet tegen zichzelf doet keren…

Zijn we onwetend? Als er aan touwtjes getrokken wordt, gaan we er misschien vanuit dat dit een intermissie is, een overgangsfase naar een beheersbare toestand; een gestuurde dictatuur, gekortwiekte oppositie, zoetgehouden meerderheid.

Al die lieve mensen, ontdaan over dat deel van het volk dat eensgezind kiest voor een fabelachtig zelfbeeld en er geen been inziet om dat wat ons dierbaar is af te breken en te verschoppen. Hoeveel hart en moreel besef hebben de andere dikbekken om dit nog in de kiem te smoren?

Alles wat we deden was goed in een oneindige progressie. Slachtoffers herdacht, op de plek des onheils geweest, tentoonstellingen met vitrines vol zooi door mensen ingebracht. Geen dag zonder zinnen, ook al heb je geen zin.

Zijn we slechts ongeduldige getuigen van de tijd waarin we bestaan, niet tevreden met het ongewisse, ongemakkelijk met onzekerheid, al te zeer bewust van onze onmacht? Houden we daarom van geschiedenissen, verhalen met een begin en een eind, duidelijkheid over een uitkomst, een slotsom, een getal onder de streep?