De boer op

hipshot

Stad in land, land uit stad, de confrontatie en uitwisseling tussen natuur en cultuur, het verschil tussen en samenvallen van professionaliteit en amateurisme, het nut en de zin, de kwantiteit van de kwaliteit (en andersom). Het geeft te denken.

Hoeveel van wat er in de steden gebeurt is economisch duurzaam, wat wordt er geproduceerd dat essentieel is voor de inwoners, de instandhouding van hun leefomgeving, en de kwaliteit van hun leven? Waar begint een stad en waar houdt ie op, historisch, geografisch, economisch, bestuurlijk, en wat en hoe zijn de invloedssferen, afhankelijkheden, mutualiteiten?

Heeft de boer de stad nodig anders dan voor afzet, de bescherming van zijn rechten, de aanvoer van benodigdheden van allerlei aard, het onderhoud van zijn systemen, het eventuele vertier in zijn vrije tijd? Is er geen tweedeling, zijn de grenzen diffuus of afwezig – vrij ‘heen en weer’ reizen, al moet je altijd je identiteitsbewijs bij je hebben? Is er een balans? Is het een weegschaal?

Inventief

Er is voor alles en iedereen wat; monteren en gebruiken volgens bijgeleverde instructies of ga op je intuïtie af. Het wijst zich al dan niet vanzelf. Verlangt het meer van de ontwerper dan van de gebruiker, dan zal het wel goed zijn. Andersom geeft te denken.

Gaan hedendaagse gebruiksvoorwerpen eerder stuk dan vroeger? En wanneer was het dat ze ophielden langer mee te gaan? Sinds de introductie van de gloeilamp die niet meer eeuwig brandde? De spaarlampen* die hun beloften waarmaakten en de huidige led-lampen die meer beloven, maar (vaak) niet nakomen.
Een cv-ketel die het na acht jaar begeeft; da’s pech, zegt de installateur. Het te vervangen onderdeel kost €508,20 exclusief btw en installatiekosten. Recycleren of vervangen? Is de institutionalisering van duurzaamheid en hergebruik nog bij lange na geen feit? Hebben we geen tijd om dit milieuvriendelijk op te lossen?

Je kan verzinnen dat er ‘apparatensloperijen’ zijn, zoals voor auto’s, die al die dingen uit elkaar halen en de goede onderdelen bewaren en verhandelen, zodat er van meerdere kapotte weer werkende exemplaren gemaakt kunnen worden. Die circulaire economie bestaat (ook) al onder particulieren als het om (oude) voertuigen gaat, bijvoorbeeld. Het moet iets opleveren. Veel dingen zijn te ‘goedkoop’.

*) Ik had er een van Philips (een ‘jampot’), uit een vorig leven, die het dertig jaar heeft volgehouden:

ook hergebruikt

Hoe erg?

De buren klagen over kookluchtjes die hun woning binnendringen. Komen ze bij ons vandaan? Is het kanaal waarop de afzuiging is aangesloten aan het ‘lekken’? Moeten we het afsluiten en buitenom een nieuw aanleggen? Dat dan in overeenstemming met de vereniging van eigenaren, maar die hebben we al sinds een jaar nauwelijks nog in beweging gekregen. Het wordt iets van de lange adem en die houden we dan maar in: niet de afzuiger aan om ons van de dampen te ontdoen, maar de deur open. Als dat gaat werken.

Sfeervol

De lege toko zonder kookluchtjes, warme dampen, gekletter en geklingel. Hooguit is er iets waar te nemen van verschroeid hout, verhitte metalen, het boren en zagen, knippen en schroeven, geslof, gezucht, gesteun en gefoeter. Er wordt geklust, opdat er straks met (nog) meer gemak en plezier gebakken en gebraden kan worden.

Er klonk muziek vanuit een hoek, vanaf het hakblok, ondergronds, tegendraads, tijdloos en evenwel afgemeten, met afwisselende maten en ritmes. Een profeet van deze weerloze schoonheid componeerde twintig jaar geleden Aladin op zaterdagmorgen, dat, in een nieuwe jas gestoken, hem mogelijk in zijn graf doet omdraaien – of is ie gecremeerd?

Jaar van de castraat

We zijn rond, alle twaalf jaren gehad sinds Chinees Meisje op de Kaap, of moeten we deze eerst afmaken, omdat Belvedere toen nog in de baarmoeder zat? Het ziet er niet corona-proof uit en dat zal het niet geweest zijn met al die mensen in huis.
Er is aan ons immateriële erfgoed de Chinees-Indische restaurantcultuur toegevoegd; maar waar moet het bijbehorende certificaat (straks) huizen? Deze kookkunst wordt in ieder geval al hoog gehouden in onze volkskeuken, vandaag en morgen.

De kookstudio gedoopt…

Als ú begrijpt wat ik bedoel

De biologie bepaalt hoe en of we seks met elkaar hebben en de natuurkunde hoe sneeuwballengevechten zich ontwikkelen, in onze cultuur, zou ik zeggen, als reactie op stomme opmerkingen van iemand in het nieuws, die daarmee de overheid op de korrel neemt. Maar op wie heb jij dan gestemd, de vorige keer? En waar heb je school gegaan en gemaakt? Het is zo makkelijk, zulk commentaar.
Niet dat het reikwijdte heeft; prachtig woord, evenwel. Zulk trouwens ook. Er valt genoeg op deze regering aan te merken; ze zijn van kwaad tot erger gegaan. Er is veel verdeling, maar te weinig van macht, geld en middelen. Welk volk heeft hier willens en wetens om gevraagd? Zijn er nog genoeg die ervan profiteren en te weinig die hun verzwakte stem laten horen? Het kan zo maar omslaan in ieders nadeel.

Code rood ging kennelijk niet over het virus, maar was een weerswaarschuwing – geen juiste spelling volgens de controle, maar ik vind het prachtig. De winterse neerslag is verleidelijk op natuurlijke ondergrond, maar een verzoeking op onze wegen. Ondoorgrondelijk, god, hilarisch! Ik zou alleen willen zeggen: zwijg!

Avondklok

Het proefdraaien misgelopen, maar de inauguratie was om klokslag zes uur, stilletjes. We voorzien in een ruime toilet en koffie op maat, hoge temperaturen en uitzicht op de straat. Er moet nog wel wat verhangen worden, uitgebroken naar het zuiden voor licht en ruimte, en bij voorkeur niet ingebroken, vanwege de rompslomp en de veel te korte bellijst van de alarmcentrale. Helpen de komende maatregelen die kans te verkleinen?

Pakhuis

Oplichting?

Ze proberen het wel, binnen te komen als de deur op slot zit, maar het alarm staat er op. Vanuit oost en west, maar wat denken ze hier te kunnen halen? Het is te groot, te oud, niets waard voor een ander, vooralsnog, misschien wat moderne techniek straks, afpersing, vermaak, spanning en sensatie. Hebben we iets te verbergen?
Misschien zijn het de boodschappers zelf; zij moeten toch ook hun geld verdienen. We gaan onverstoord maar gewaarschuwd verder. Er blijft genoeg te doen. Het lijstje wordt langer: een paar dingen er vanaf, maar nog het een en ander erbij. Gekookt en gegeten gaat er worden, de soep niet te heet. Het verhaal moet nog geschreven, maar beter wordt het een gedicht.

YazYurDay

0 dennenboom

takken wonderschoon, ruisen in de wind, geuren in de regen

De midwinterstrijd is in volle gang, lastenverlichting, gemeenschapszin, kerstverzadiging; een gat in de tijd.

Het knallen van vuurwerk, afgestoken zodra het duister is ingetreden, zijn een grimmige herinnering aan hoe het is op andere plaatsen en in andere omstandigheden.

We doen het onmogelijke, we laten het noodzakelijke, voor wat het is, of aan anderen. Zien we de gevaren niet echt onder ogen? Het onvermijdelijke gaat hoe dan ook gebeuren.

Stroomafwaarts

In een kringloop gaat het water ook hier nu; met gebruikt hout om het tijdelijke, grijs gegronde paneel te ondersteunen. Het is nog lang niet klaar en achterstallig onderhoud dreigt bij voorbaat. Alsof we niet aan betere spullen en menskracht konden komen.

Aan de monding van de Maas, Waal, Merwede, Lek, Rijn, Rotte, Hollandsche IJssel ook, is een stroom van woorden op z’n plaats, als dam tegen verzilting, droogte, afkalving, verzanding. Je drijft mee, of roeit er tegenin. Het legt geen zoden aan je dijk.

We koken alle bugs eruit, daarbij zien niet onze vingers of mond te branden, het gemeenschapsgeld in de perilexovens, of de rekening voor de buren. Hebben we het uiterste gedaan, kan de verantwoordelijkheid gedragen worden?