Zorgwekkend

37 zorgregio’s en 345 gemeenten

Lynn Berger, Zorg – een betere kijk op de mens [2022]:

Wat er gebeurt als we niet goed zorgen voor zorg

Zolang we zorg niet zien voor wat het is – namelijk: als alomtegenwoordig, maar niet onuitputtelijk – blijven we het op allerlei manieren ondermijnen. Daardoor stevenen we af op een zorginfarct dat iedereen zal raken – en waarvan de coronapandemie slechts een voorbode was. Want als de vraag naar zorg groeit en groeit, en we niet goed zorgen voor de mensen die professioneel en informeel zorg verlenen, loopt alles straks opnieuw en alsnog vast. En als het zorgen stokt, stokt alles – dat hebben we inmiddels wel ervaren.

Beter zorgen voor zorg kan op allerlei manieren. Om te beginnen met betere arbeidsvoorwaarden en meer bewegingsvrijheid voor professionele zorgverleners – zodat de mensen díé in de zorg werken, dat ook blijven doen. 

Door meer te investeren in preventie, zodat onze vraag naar jeugdzorg en geestelijke gezondheidszorg behapbaarder wordt, en minder mensen meerdere chronische aandoeningen tegelijk krijgen.   

Door mensen de tijd én de middelen te geven om (informeel) te zorgen, bijvoorbeeld door financiële steun en sociale zekerheid voor mantelzorgers, en ruimhartige geboorte- en ouderschapsverlofregelingen voor moeders én vaders. 

Ook van belang: zorgbeleid dat niet inzet op efficiëntie, marktwerking en concurrentie tussen instellingen, maar op rek, ruimte, en samenwerking.  Op instellingen die denken: ik heb mijn probleem pas opgelost als het ook bij de ander is opgelost.

En niet alleen zorginstellingen, maar iedereen zou op die manier moeten denken. Wat nodig is, is een nieuw waardesysteem. Een waarin zorg, onderhoud en reparatie net zo hoog worden aangeslagen als vernieuwing, innovatie en productie. Waarin ‘het beste uit jezelf halen’ niet alleen gaat over presteren, maar ook over bijdragen. Wat nodig is zijn mensen die begrijpen dat we nergens zijn zonder zorg, en die naar dat inzicht willen handelen.

Dat begrijpen begint met zien. Met zien dat zorg een keten is. Eén die niet ophoudt bij de professionele zorg, maar dwars door al onze buurten en huizen loopt, tot de meest informele en intieme zorg aan toe. Of meer nog dan een keten: een weefsel. Zorg is een weefsel dat overheid, zorginstellingen, professionele zorgverleners, mantelzorgers en ouders onlosmakelijk met elkaar verbindt – dat mensen met elkaar verbindt. 

Zo’n blikverruiming begint, denk ik, met inzoomen, net zolang tot de scheidslijnen tussen zorg en werk, tussen behandel- en slaapkamer, tussen verschillende vormen van zorg, en tussen verschillende mensen, beginnen te vervagen. 

Inzoomen, net zolang tot je ziet dat alles en iedereen verbonden is. En dat het zorg is, dat die verbindingen in stand houdt. 

Er waren 352 gemeentes vorig jaar, inmiddels 345. Langer geleden nog 441. Beemster en Purmerend zijn nu Purmerend; Heerhugowaard en Langedijk › Dijk en Waard; Landerd en Uden › Maashorst; Boxmeer, Cuijk, Grave, Mill en Sint Hubert, en Sint Anthonis › Land van Cuijk. Met ingang van 24 maart dit jaar is Weesp deel van de gemeente Amsterdam, met een ‘status aparte’.

Kiosk

Thee- of koffiehuis? Er zal best wat geschonken worden, aan de buurt, voorbijgangers en gebruikers. Dertig draadeinden van 33 cm, zestig moeren en ringen M16. Tweeboshout, zeven dik, op vier stelconplaten; binnen en buiten twee bij vier. Het hoog(s)tepunt nog niet bereikt, dus de vlag nog niet uit.

Trico, Belvedere op Radio 4, 11 juni 2022

Sao Joao

tambors

Aftrap naar midzomer, St. Jan; de zon brak warm en licht door. Na een begrafenis en een omweg kwamen uiteindelijk om drie uur ook de andere muzikanten aan. Alsof we in twee ploegen de middag vulden. Tenslotte op het terras met stamgast Jim over wie en wat er nog onder de levenden is. Er is veel leed in de wereld.

Doorgekomen bericht uit het achterland: de sloten in de Krimpenerwaard schijnen vol met rivierkreeft te zitten. Ze knippen de waterplanten door en worden als een plaag bestempeld. Bij Berkenwoude houdt het Zuid-Hollands Landschap bepaalde sloten in de gaten en haalt de kreeften eruit om zo meer zicht te krijgen op het probleem en een eventuele oplossing.

Isa & Nando

Kijk je in de keuken

zie je het te spoelen vuil, het water gestopt door geelkoperen kranen, de stank met rood plastic afgedopt. Terug moest de oude, aan de drie fasen, tussen de tafels zonder kitrand.
De nieuwe vaatwasser is geen zeperd, wordt opgepompt; de hectiek van een overvolle dag. Gemberbier gehaald, terrasstoelen schoon gemaakt, tafels gesjouwd, een microfoon en een standaard geregeld, ongelukken voorkomen en aan de kassa gestaan. 

Ze liep niet meer, door onzekerheid over evenwicht, het hart er niet in en voor, zo dodelijk is stilzitten, zeggen ze. Ze is gevallen toen ze mij droeg, op een stalen emmer; ik viel over de horigheid, generaal van een vijfde colonne, de vader de dood in gejaagd.

Pieter omzichtig

Ze moeten het allemaal nog doorlezen, de een is met verlof, dus of het maandag in kannen en kruiken is? Het kan zijn dat de ander dan nog met wat opmerkingen komt. Omdat er ook nog een week van mogelijke wijzigingen tussen 2 en 10 mei zit, zal het zijn dat er meer op de schop gaat. Ik heb intussen de twee knoppen verwijderd (pagina voor- en achteruit) en vervangen door (ruim honderd) individuele links. 

Hoe kwamen we op Callantsoog? Via English breakfast – hoe krijg je dat ’s morgens achter je kiezen? – en mijn herinnering eraan in het hotel in London waar ik voor het eerst met hun voltallige gezin was. De vader had ik al eerder ontmoet bij z’n broer en vrouw in Zutphen en daar kon hij niet van weten; de kinderen kenden deze oudjes alleen van Noord-Holland, waar ze sinds tenminste 1990 tot ongeveer een jaar na het overlijden van ‘de tante’ in 2002 verbleven.

En dan het huis zoeken op de Nollen. Ik vond ’t adres niet in m’n oude agenda’s, maar wel in het document met etiketten die we gebruikten voor de kerstkaarten: Kruisweg 2, boerderij de Wolken. Blijkt het verkocht en als vakantiewoning verhuurd te worden. Ik had enkele fotoalbums gepakt, vanaf 1999 tot aan 2003; memory lane. Vanaf die tijd hebben we alleen nog digitale prenten.

Na de kerrie met de mix van Sorgh & Hoop, die lekker rook naar toko, maar in smaak niet bijzonder was, met zorgvuldig krokant gebakken kipstukjes, snijbonen en rijst, bleef ik een gevoel houden dat er nog wat bij moest. De opgerekte trek.

Ausgezeichnet

Nou moet ie het gaan waarmaken, Franc Weerwind, de minister voor Rechtsbescherming. Uitstekend te woord gestaan en geïnformeerd door mensen die dagelijks aan het bed staan van de zieke samenleving. Gaat hij ze de middelen geven? Krijgt hij de ruimte, de tijd? Te herstellen vertrouwen, fouten en schade. Je moet er maar in geloven.

Onvoorstelbaar

Tot aan je dertigste denk je niet dood te gaan
Tot aan je zestigste denk je er met afgrijzen aan
Tot aan je negentigste werken aan de inlossing ervan?

Dat je ooit wenst niet meer te willen bestaan
Dat je het moe en zat bent
Dat de ellende ervan groter is, dan het plezier erin
Dat je het voor gezien houdt 

Een klus geklaard, maar de volgende onmiddellijk in de wacht: is er een leuk aanrecht te scoren? Een nieuwe vaatwasser zou moeten worden aangeschaft. Nieuw wifi-punt en tv-signaal moeten ‘besteld’ worden. De rest is loose change. Je kan er geen dag mee vullen.

Voor die bloemen

Zacht en innemend, goed ruikend en voelend, en niet te stuiten. Neemt je mee naar de eilanden, de neef van Carlos, de Delftse connectie. Onwaarschijnlijk dat je met ‘m in of over zee ga, hoe fijn de muziek ook, hoe mooi de mensen.

Cabo Verde – Carlos Monteiro, Wendy Teixeira, Nando Silva

Paasbest

Dansen met lekkere kokkin Joanita, gevuld met haar groenteschotel, op de muziek van Wendy Teixeira en Nando Silva. Je een houding weten te geven. Zonnige dag, harde, frisse wind; de vijftien graden gevoeld? De meeste gasten kwamen laat, maar de wintertijd slaat nog. In Australië liep het tegen middernacht. Misschien vanavond weer bericht van de slapelozen? Mensen beloftes doen vanuit onkunde en onwetendheid. Wie heeft de meeste aandelen?

Weet ik van niks?

Ik zag mij om middernacht ineens ingeroosterd staan voor zaterdag en trok gelijk mijn wapen, in een repliek waarin ik zei van niets te weten, van wat er dan speelt, evenmin van wat ik hieraan bij te dragen zou hebben. Dat de een mij vorige week benaderd had en ik zou gebeld zou gaan worden door een ander, wat vervolgens niet gebeurd is. Mijn idee was dat ik hen vooraf zou aanhoren en eventueel van dienst zou kunnen zijn, niet dat ik bij het evenement zelf aanwezig zou zijn om daar in het wilde weg te gaan trouble shooten. Dat het me allemaal te vaag is en ik intussen andere plannen heb; voor hetzelfde geld kom ik voor niets, omdat ik niet weet wat ze willen, wat het probleem is en evenmin of ik er een oplossing voor heb. Afgesloten met een groet, ook aan hen…
Om vijf voor twaalf wintertijd erachteraan, nadat ik het draaiboek beter had gelezen, dat het nog gekker kon – als je zo, op een laat(ste) moment, voor ‘voldongen feiten’ wordt gesteld – dat het over een andere activiteit gaat. Voor de klant Wijngaarden Boot – een schip met krenten? – waar ik al helemaal niet in gekend was. Bizar verkeer; zal aan het weer liggen, of de zomertijd, of speciale operaties in het achterland…

Vandaag bespraken we Chili en waar het met de wereld naar toe moet. De kraan is gerepareerd; ‘nieuwe’ knop en de ‘goede’ kant op draaiend. Morgen kunnen ze me bellen als het nodig is. Ga je omrijden voor een paar euro? Een kilometer of twee? Of een gokje wagen dat je een duppie per liter kan besparen en dan vierenhalve euro op een volle tank als je het redt tot Delfgauw. Of je gaat niet en dan hoeft er niets.

Canciones de la Resistencia y de la Guerrade limiter gooit roet in het eten