Op de koop toe

Hold your horses! Ik zie t echt niet zitten. Ik baal van dit soort kutwerk. Het hoeft niet allemaal leuk te zijn, maar de afgelopen tijd was het niet anders dan sjouwen en rotzooi ruimen. Naarmate de dag nadert dringt het tot me door en waarom ik er tegenop zag. Vind het inmiddels een waste of time and money.

Intussen heb ik ook last van mijn (rechter) schouder. Het zal een combinatie van het computerwerk, een slechte nacht, en, wie weet, het voornemen voor 2016 zijn, maar het verlamt een beetje. Misschien komt ’t weer goed, maar ik waai nu met de wind mee.

eerste dag van christusmis

die zit erop; vastgeplakt, met een hete bout in je kop. het niveau is er niet mee te regelen. de eigen kerstsfeer is toch ‘t makkelijkst te verteren. het ergste, het beste, het lelijkste, het lekkerste, het fijnste; ik houd mij op de vlakte over wat ik over mijzelf afroep.
zeldzaam gewoon een testosteron gedreven aarshol, zelfbewust van z’n dierlijke driften en oncontroleerbare angsten, de afkeer van de kleinburgerlijke sentimenten waarmee je bent volgepropt. zoveel ballen als ik al uit bomen heb gelopen de afgelopen week.
ik zeg mij onledig te houden met de muziek en teister andermans oren met het open aanbod, desgewenst ongevraagd, klassiekers voor de traditie en alternatieven ter variatie, verslingerd aan en uit de hoogte vanonder het dak dat schuilplaats biedt.

de nacht wacht

veel te hard, veel te langzaam, luidruchtige mensen, grijsgedraaide muziek, je kent ze wel, van horen en zien, hun achterkanten in het duister, wat kan je verwachten? ze zijn te oud of te jong, te vlak of te zweverig, opdringerig of afwezig. maar redelijk zelfvoorzienend. de tijd te doden met dulle data, doen alsof je thuis bent. het hoofd door de buik gedragen.
de briljante vinding uit het schaduwrijk is verloren gegaan in de mist van de dag en niet te ontcijferen gekrabbel. uiteindelijk niets gezegd, het beschonken geklets aangehoord. op de rand van het teveel.

Seeleweiss

Gezellig had ik geen zin in; even rap vertrokken als gekomen. Het is een bouwstop, embargo op informatie; ik neem geen initiatief, verder. Podium en spotlichten voor de toneelspelers. Ik doe het alleen, feest vieren, zondigen tegen het beter weten, het ongenoegen sussen.
Beelden van vrouwen, herinneringen herzien, het woord gewogen waar het wezen wordt gevraagd. Op het slot van de dag trachten er waarde aan te hechten, een slag terug te winnen, werkelijk voldaan te zijn, anders dan overvoerd, of verstrooid. Er is geen aanleiding, geen influistering of bezieling.