Katendrechtse

film zonder aftiteling

De privacy is altijd in het geding. Het toeval een beetje afgedwongen. Er wordt wit gewerkt, vergunningen zijn vergeven. De dichter beschrijft de auteur een stukje, zijn schaduw gaat de hoek om. Niemand komt verhaal halen. Wel zijn we, immer stand-by.

Een vlucht schrijvers

Nog een doppie, de tv-aansluiting, de cv-ketel, afdichting bij de dorpel van de badkamer, de badkamerdeur, de doorgang naar de andere zolder, de deurbel. Een wifi-schotel was beloofd, maar als je van derden afhankelijk bent…
Er moet nog flink gepoetst worden; de bewoners deden dat tot op heden hooguit aan hun woorden en beelden. Ontkalken, schuurspons, dikke bleek, goed spoelen. Schuren en lakken, vegen en zuigen, wassen en drogen.
Er was vergetelheid, een zondvloed, tijdverlies, stank en bederf, we zongen en lachten:

I never knew my heart could sing
My stomach plays the base
I strain my guts when I need strings
My lungs keep up the pace

a-synchroniteit-i ©1993/2021

Wegens vakantie besloten

In geval van een zeer dringend verzoek dat niet kan wachten, kunt u bellen naar Linda van 2 tm 8 augustus en naar Saskia van 9 tot en met 19 augustus. In alle andere gevallen gelieve een mail te sturen naar info@verhalenhuisbelvedere.nl. De mail wordt af en toe gelezen in deze periode. Graag tot ziens vanaf 19 augustus! 

verbouwding

Expopening

Eindelijk was het zover dat de nieuwe tentoonstelling feestelijk geopend kon worden, op de drempel met een live-optreden van bijeen gesprokkelde jazz-muzikanten die elkaar niet of nauwelijks bleken te kennen, waarmee we het zomerseizoen wat dit betreft meteen hebben afgesloten. De expositie is er nog tot tenminste 9 september.

van de rammelende live-opname naar een in alle opzichten knisperende vinyl recording

DJ David Zee deed de tent wel swingen met de betere jazz, maar de hoge gemiddelde leeftijd van het aanwezige publiek had daar weinig boodschap aan, een enkele huppelende oude heer daargelaten. Alle deuren stonden open, waardoor de buurt kon meegenieten en ons terras was gevuld. Vanuit de keuken leverde Fenmei een keur aan bijzondere smaken.

Bij het aanrecht van de expositieruimte had zich met de opstelling van een draaitafel (met versterker, mixer en boxen) tussen de ons nagelaten grammofoonplaten van Dick van den Berg een apart mannenkluppie gevormd, die rommelden met kabels en aansluitingen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er niets mis was met de wijze waarop ik het had opgesteld.

Carpatho

picture fragments from SilverLands. The Chronicles of Carpatho-Ukraine 1919-1939*

High tea in Verhalenhuis Belvedere, herbal tea, snacks and sweets by Urkainian cook Uliana Yospenko with the musical performance Fire Horses.

Maryana Golovchenko – voice, effects and traditional Ukrainian instruments, Anna Antipova – violin, electronics, George Dumitriu – sound design; a musical story telling inspired by the Soviet-Ukrainian film classic The Shadows of Forgotten Ancestors, directed by Sergei Parajanov.

The performance alternates music and texts to tell the story of the film and the unique circumstances under which it was shot; the eccentric director Sergei Parajanov and his crew; and the village Kryvorivnya with its peculiar customs, dialect, and music. 

*) not the original shots that the artists used while performing, but just what i could find

Kaseko!

shake your body!

Deze keer was ie er in z’n eigen show, voor Suriname op de Kaap van North Sea Round Town. Maar er werd van alles ten gehore gebracht, ook ‘echte’ jazz, funky stuff, en zelfs een slaapliedje. We leerden van z’n vader Eddy, z’n broers en zus, en Kid Dynamite werd wederom geëerd. Sinds tijden weer om middernacht op huis aan; vandaag staat er in het kader van keti koti ook wat op het programma: tweehonderd te maken en af te halen maaltijden! Kom maar luisteren!

Drums tellen

Foto: Joop Reijngoud

Of ie het nog kan, dat moesten we weten. Naast die van Tony in de vitrine. Zien en horen vergaan toch wel. Later die middag vraagt Ruby mij of ik bij hem de ramen zou komen zemen. Dach ‘t niet, antwoordde ik resoluut, in de veronderstelling dat ie een grap maakte naar aanleiding van ons gepoetst aan de vitrinekap. Maar die ‘halfbroer’ van mij schijnt iets toegezegd te hebben. Die is daar van. Wat geeft het allemaal te denken.

We wisten dat de lift traag beweegt, maar bij een brandalarm wacht ie doodleuk ruim twintig seconden voordat ie naar de begane grond gaat, wat een verplichting is voor de veiligheid in zulke situaties. Onderweg van twee hoog kan je nog stoppen en uitstappen op tussenliggende verdiepingen. Die jongens van het onderhoud hebben iets niet goed afgesteld. In de studio is de sirene, die op de gang zit, niet goed te horen, wat fijn is om te weten voor de geluidsdichtheid van de ruimte, maar er gaat daar een extra signaalgever geplaatst worden.

Intussen sorteer je de aangevulde lampenvoorraad, zet je stekkers aan enkele staande armaturen opdat ze in de geaarde wandcontactdozen passen. Alle dozen zonder die beveiliging gaan in de ban; geen geklungel meer sinds we bij een officiële keuring gewezen zijn op ongewenste constructies, maar de goegemeente schijnt daar niet van op de hoogte te zijn. Gaan we een rood boekje schrijven?