Verontwaarde

Doorgaans heb ik weinig weet van wat zich in (Rotterdamse) politieke en bestuurlijke kringen afspeelt, maar wanneer het op de stoep voor je werkplaats belandt, kun je er niet omheen, zoals dat heet, al zou je dat liever met een grote boog doen, zoals om een grote stinkende hondendrol.
Verbaasd hoor je aan hoe de verantwoordelijke wethouder na vooral luid protest en mogelijk wat lobbyen van deze en gene op de beslissing, naar advies van de Raad voor Kunst en Cultuur, terug te komen om het Museum Rotterdam te korten op z’n subsidie.
Soi, ze zijn er in ieder geval mee gewaarschuwd en kunnen nu wat gaan doen aan hun beleid, een andere lokatie zoeken en echt proberen door te dringen in de haarvaten van de stad (zoals iemand van Denk dat gezegd schijnt te hebben).
Helaas voor Verhalenhuis Belvédère wordt het geld voor deze ommezwaai onder andere uit de hun toegewezen subsidie gehaald: een halve ton per jaar. Flinke streep door de rekening en klap in het gezicht: we zijn niet thuis in ‘juiste’ kringen en vooral en serieus druk met the core business, ondanks de problemen die dat geeft gedurende de pandemie, als je vooral van de ontmoeting bent tussen mensen.
Moeten we nu wel aan de bak op het hellende vlak waar dit soort besluiten worden genomen? Je kan geen protestmars organiseren richting het stadhuis met onze achterban, beetje te laat ook wellicht, dus kunnen we proberen onze ‘oude’ krachten en alle mogelijke contacten aan te grijpen om te zien of tij te keren valt. Of nemen we uiteindelijk onder protest genoegen met dit besluit en het overgebleven bedrag, zodat we ook de komende jaren als matig betaalden ons tomeloos blijven inzetten?

12 matige blues

Jazz is not dead, it just smells funny… (Frank Zappa)

Weer een jazzlezz van Ruud Bergamin met Cruise Control, het in één adem noemen van jazz en blues. Alleen voor oude mensen? Ruud geeft ook cursussen (€101) elders op donderdagmiddag. Altijd gezellig, genoeg te beluisteren, met eten en drinken, en het swingt de tent uit (de deur op een kier voor de covid19-luchtverversing; de wtw’s werken op volle toeren, zoals gewoonlijk) – hier dan.

Some pianist

Eduardo (Coco) Alfonso & Sonia Perez Hernandez zang, Abel Marcel piano

De Spaanse/Cubaanse volkskeuken; Betlem Taravilla en Yaruceh Bravo koken: ensaladilla rusa, linzen met ossenstaart, salade, gebakken banaan, rijst, flan met vruchten. Voor de vegetariërs was er tofu. We draaiden twee shifts, om zo veel mogelijk mensen een plezier te kunnen doen. Het werd middernacht.

Voor niets?

Het is een mooie kaart geworden; je kan erop navigeren volgens Anton. Als teaser naar de (potentiële) opdrachtgever gestuurd. Een volle onbetaalde werkweek vooralsnog. De hoog(/diep)telijnen uit gis-bestanden van de topografische dienst zijn omgezet in vlakken en gepast in onze ondergrond. Hoeveel sneller is dat dan zelf tekenen? De lijnen zijn vaak opgedeeld, soms dubbel en ‘zwaar’ met een overdaad aan punten. Versimpelen (het aantal punten terugbrengen), koppelen, de dubbele eruitgooien, en aanvullen langs de kusten alvorens er gesloten vlakken van te maken, die in de gewenste stijl (met tint voor de aangewezen waterdiepte) worden gezet.
Tegelijkertijd ook de bestaande kaartdata aangepast naar de meest recente gegevens die ik uit de bitmap-bestanden van de topografische kaart haal door de lijnen en punten naar die ondergrond te voegen. En dan alleen de gewenste: grotere wegen, plaatsen en wateren, de aldoor veranderende kustlijnen van de eilanden en zandplaten, en, indien nodig, de grens tussen hoog en laag land, die ‘opgesloten’ zit in een samengesteld pad met een ‘doezel-effect’. Tot slot moet het afgewerkt worden tot een rustig schematisch beeld met strakke lijnen en curves die goed op elkaar aansluiten.

Rechthuislaan

De verhalen van bewoners voor bezoekers van de Kaap vanuit onze popup-winkel; de nazomer is er naar. Het was geen spoedklus, maar in een halve dag geklaard. Kopfoons opladen, luistervoorstelling downloaden, opzetten van zender, mixer, microfoon en laptop op de lokatie en onze gasten zijn drie kwartier in verleden, heden en toekomst van de ooit sjieke laan en diens ingezetenen, op strandstoelen of aan een tafeltje.
Voor de hongerigen was er een Syrische maaltijd met groene linzensoep, plat brood, hummus, gerookte aubergine (baba ganoush), en sperziebonen in pittige saus. Dorst is altijd te lessen met koude en warme dranken. Tevreden en voldaan kan iedereen op huis aan.

Steun

Terug in bescheiden drukte, moeite doen om de regels te handhaven, de wind en schaarse zonnestralen voelen, spullen en relaties herstellen en niet verwachten dat ze verder op je rekenen dan waarvoor je aangenomen en opgeroepen bent. Het is en blijft een zakelijke overeenkomst.
De muizen vieren vooralsnog feest en dansen om de muizenval. We zullen het gif hen opdringen. Het is vlees eten of de wijk nemen. Hoe voed je op, met zinvol geweld, of het goede voorbeeld, of zal de wal het schip en onze natuur het tij keren? Ik zoek mijn weg in de gebruiksaanwijzingen.

Status quo

Niets veranderd? De opgemaakte en gehandhaafde orde, achter de schermen wordt wel gewerkt, ik heb het na te kijken. Volgende maand meer ruimte? Het is de afstand, de voorzorg, de naleving. Uitspreken, verklaren, mededelen. Met dank aan de gemeente.

We moeten ons niet gek laten maken, als dromen zich tegen ons keren, de werkelijkheid opnieuw tot ons door laten dringen, als licht van een opkomende zon, vergeten wat ons achtervolgde en ons herinneren: wie zijn we, wat willen we, waar gaan we voor?
Het kan altijd verkeerd gaan, of moeizaam, niet alles is te voorzien – misschien vrijwel niets – maar we vertrouwen op resultaten uit het verleden; zonder garantie op de toekomst. Het heeft het leven niet doen ophouden, niet voor iedereen, niet in het geheel.

In memoriam de overleden vriend, de verleden vriendschap, het geleden leven.

Literal, 1997, Johannes B

Openbare ruimte

Een risicogebied?

Veelal op orde: strakke lijnen, regelmaat, groen begrensd. Je mag en kan er niet alles doen of laten, we houden het net, opgeruimd en veilig. Zelfs de terrassenwoede lijkt ondanks plaatselijke en individuele onbeholpenheid aan banden gehouden.

Je kan je er laten zien en gehoord worden, of als je de macht, moed en middelen hebt er iets neerzetten dat op de een of andere manier de aandacht trekt, waar men al dan niet om heen kan of moet. Virtueel kon het altijd al.

Alles en iedereen moet in dozen, groen in perken, bomen in het gelid, auto’s in vakken, water in kanalen, kinderen in het gareel, honden aan de lijn, gedrag genormaliseerd, rekeningen vereffend, leed geleden, en de pijn bestreden.

Nieuw licht

De bar is weer open, nu ook vanaf de raamkant, snoeren weggewerkt, aangepaste aansluitingen, lamp in stijl op het andere eind, ruime zaalopstelling voor de onderlinge anderhalve meter, vloeren gepoetst; zijn we er klaar voor?

een café in de ochtend, 2000