Eén week poëzie

Met de charme van een lantarenpaal, z’n licht schijnend, maar koud aanvoelend, presenteert de ceremoniemeester de al dan niet gemankeerde dichters. Ik ga het niet zeggen, m’n gezicht spreekt strofen. Ieder z’n eigen feestje.

Het leven is een goeie grap, Mohammed Seead, in het Nederlands door Maria van Donkelaar

Gereedmelding

Een terugstroombeveiliging (type CA) aangebracht op de wateraanvoer van de vaatwasser, geeist door de waterleverancier na toetsing van de drinkwaterinstallatie ter voldoening aan geldende wet- en regelgeving, zoals vastgelegd in de NEN 1006 en de Waterwerkbladen.

not eligible, volgens Jason bij de viering van het (ook) Vietnamese nieuwjaar eergisteren

Clean machine

In 2020 oversteeg voor het eerst de totale massa van door de mens geproduceerde materialen het totaal aan biomassa op aarde: 1154 Gigaton, aldus Maikel Kuijpers van De Correspondent. Vandaag kwam de nieuwe koelvitrine binnen – gelukkig niet tussen zeven en tien zoals aangekondigd, maar pas om drie uur ’s middags – gisteren de terugstroombeveiliging, al eerder bestelde ik drie nieuwe accu’s voor de tablets direct uit China, een al dan niet vervangende tablet, vervangende fornuisknoppen en een elektrische vliegenvanger. We maken een flinke voetafdruk, eten en drinken er flink op, los, loos.

We komen er niet mee weg, er niet ongeschonden uit, maar zijn we echt de laatsten die er wat van gaan merken? Degenen die nu al op de vlucht zijn, door honger, angst en uitzichtloosheid gedreven, kunnen ook een voorsprong hebben, gehard en voorbereid, de wegen en de handelwijzen, de netwerken, de protocollen, de wachtwoorden kennende, de moed en de nood hebbende.

Wind en regen

Is het nationale gerecht cachupa een verbastering van catch up, het maal dat de slaven kregen voordat ze verscheept werden naar Amerika? Inmiddels traditioneel geserveerd op de Cabo Verde inloopmiddagen van steeds een andere kok. Vandaag was dat Dona Ninah, eigenlijk Ernestina geheten, naar het schip dat een nationaal symbool is geworden . Gisteren was het Dia da Liberdade e da Democracia, de herdenking van de eerste vrije verkiezingen op de eilanden, 13 januari 1991. Gastheer Jorge Lizardo Oliveira vertelde de verhalen, stond de kok bij, introduceerde de artiesten en draaide zelf ook nog muziek.

een morna van Beleza (Francisco Xavier da Cruz) door Jacqueline Fortes & Armindo Pires

Verborgen leed

De zoete inval: medewerkers ook aan de slag, anderen waren er om iets te halen, een buurvrouw kwam wat brengen, verongelijkten dachten te komen buurten, koks inden hun geld, en de aannemer en aangever sloopten de vloer en aanverwante zaken, verlegden de leidingen, vulden de boel weer; zand erover en de rotzooi opgeruimd. Een paar dagen drogen en dan volgend jaar verder.

Je kan makkelijk voor de zon op dezer dagen, de mensen die dood zijn vergeten, afspraken niet weten na te komen, en er vanuit gaan dat verwachtingen en hoop zinloos zijn. Terug luisteren, met afstand in tijd en ruimte, in herhaling vervallen en uitgekauwd, zonder richting en doel, naar een resultaat dat voor even bevrediging geeft.

PSS-680 rap 22

Breintijd

Het vriest aldoor dezer dagen. Na zondag wordt ’t beter, voorspellen ze. Werken en eten, ’s middags in slaap vallen aan de werktafel. Kan je pijn weglachen of onschadelijk denken? De buitenkraan afgesloten en open gedraaid. Een kraakheldere nacht met strakke sterren aan de hemel; de kou valt even mee. Blijven slikken, ondanks het ongemak.

℗ plays the music of(f): SM Project 002000 gt

RotteRoots #1

Özgür Öktem (bağlama), Berkan Bayhan (gitaar), ? (percussie)

We moesten maar afwachten wie er kwamen en met wat; alles uit de kast om het hoorbaar te maken, hun namen opgezocht uit warrige informatie, de madam die bedankt wordt, de wat magere opkomst, dezelfde snijbonen en het alfabet op z’n Turks, meezingen en dansen, studenten van Codarts uit alle windstreken, voertaal Engels. Alles terug opgeruimd. Volgende keer beter?

Keukengeheimen

Waarom willen mensen zo graag op televisie, of ervoor werken? Alle minderheden en achtergestelden staan te dringen, willen een van de schaarse zetels, met de eraan toegewezen macht en het bijkomende salaris. Om onze baantjes komen ze niet, voor dat geld, voor zulk werk. We lijken wel gek, maar hebben intussen rugdekking.

Ons drie bomen.
De vierde staat buiten tegen de lantarenpaal, nog zonder verlichting. De cv-onderhoudsman kwam niet opdagen, twee peperdure exemplaren van het plein. De regenval op de terugweg was niet gering. Chinees-Indische maaltijd, appelflappen, soep, brood en olijven, en een pil achter de kiezen. 

Niet relativeren, niet trivialiseren, de geschiedenis, de gebeurtenissen, de omstandigheden. Vrolijk bij binnenkomst, fijn ze weer te zien, maar de sporen die sommige medewerkers achterlaten doen een beetje afbreuk aan de stemming. Ik weet het werk waar ik tegenop zie af te schuiven en een leuke klus uit te breiden.

℗ plays the music of(f): SM Project P 008000 gt

Een Iraanse modus

Reza Mirjalali, tar en zang, Simone Bottasso, accordeon

Twaalf dastgāhs als de maanden van het jaar en 365 kern melodieën, als het aantal dagen erin. Ze verstonden elkaar en vertelden ons hun verhalen, de verbinding met Iran in deze woelige tijden, in de volkskeuken van Belvédère.