Openbare ruimte

Een risicogebied?

Veelal op orde: strakke lijnen, regelmaat, groen begrensd. Je mag en kan er niet alles doen of laten, we houden het net, opgeruimd en veilig. Zelfs de terrassenwoede lijkt ondanks plaatselijke en individuele onbeholpenheid aan banden gehouden.

Je kan je er laten zien en gehoord worden, of als je de macht, moed en middelen hebt er iets neerzetten dat op de een of andere manier de aandacht trekt, waar men al dan niet om heen kan of moet. Virtueel kon het altijd al.

Alles en iedereen moet in dozen, groen in perken, bomen in het gelid, auto’s in vakken, water in kanalen, kinderen in het gareel, honden aan de lijn, gedrag genormaliseerd, rekeningen vereffend, leed geleden, en de pijn bestreden.

Nieuw licht

De bar is weer open, nu ook vanaf de raamkant, snoeren weggewerkt, aangepaste aansluitingen, lamp in stijl op het andere eind, ruime zaalopstelling voor de onderlinge anderhalve meter, vloeren gepoetst; zijn we er klaar voor?

een café in de ochtend, 2000

Here’s Wally!

De originele planken, witte spaanplaat meubelpanelen, waren te vies en de onderste ontbrak, dus voor €25 nieuwe gehaald en op maat gemaakt. Het steekt erg af tegen het originele, vergeelde echte hout van de twee bovenste planken en het tussenschot. Het verse roomwit van de van oud hout gemaakte dragers zit er als tint tussenin.
De twee houten planken die rechts in de hoek tussen schot en muur zaten, zijn onvindbaar, maar het kruidenrek dat er ter linker zijde aanhing is na twaalf jaar terug, incluis het paneel met het ontwerp met houten inleg van Wally. De wedergeboorte. Een mooi sluitstuk.

Enkele regels van een gedicht van Astrid Dewancker (1949) uit haar debuutbundel Wie omkijkt wordt gezien spreken mij aan:

Huwelijk

Zoals de kous en het been werden wij de een de ander.
Niet wie ik wou zijn. Weet ik veel wie jij.

Je leest me. Recenseert mijn gedachten.
Neemt happen uit mijn gemoed.

Ik hoor jou spreken als ik alleen ben.
Hoor jij mij als je zwijgt?

En zelf denk ik:

Downhill backwards 

Alsof je de roltrap naar beneden
omhoog moet lopen
om niet te snel onder aan te komen 

Er zijn steeds nieuwe oude inzichten,  in het licht van nu.

Museum van het medeleven

Het staat in de sterren geschreven dat ze ons gunstig gezind zijn, zouden astrologen en waarzeggers kunnen beweren, dat we een hete, zonnige zomer krijgen, maar dat niemand op of met vakantie kan en wij open blijven voor bezoek, suggesties en de centen. Is het te mooi om waar te zijn, een geluk bij een ongeluk, of gewoon hoop- en verwachtingsvol, altijd goed gelovig?

Redt de kwetsbare mens de beschaving door het veld te ruimen voor (nog te ontwikkelen) kunstmatig leven, dat bestand is tegen de onverbiddelijke natuur op aarde? Is er cultuur zonder mensheid, of zijn het verschillende begrippen van hetzelfde verschijnsel? Er zal meer dan eens ruim over nagedacht zijn. Wij blijven, al dan niet onschuldige, amateurs in werk en denken.

Schuintrekken

Voor het eerst sinds ruim een decade stroomt er weer water in Wally’s voormalige woning en dan uit de kraan, niet langs de plafonds en de muren. Het voorlopig gemonteerde exemplaar heeft al minsten een derde leven, een tweede in dit huis, na eerst in de keuken beneden gewerkt te hebben. De aandacht richt zich nu op het raam, de omlijsting en de (nog te scoren) vensterbank.

Zoals de wind waait gaan we…

Usw

Langzaamaan in onzekerheid roept het een het andere op. Zonovergoten zinloosheid moet het niet worden in de herinnering. Het noodzakelijke in huis hebben, waaraan gekluisterd, met de administratieve rompslomp.
Kijken we naar de toekomst, onbewolkt, twaalf graden van bekwaamheid, de zorg om het verlies van samenhang, de slijtende jaren, het aanstekelijk optimisme van de onwetendheid, en we gaan ervoor, regel voor regel.

Droomlandverhuizers

We hebben de ruimte, de tijd, het erfgoed, maar geen geld, geen bezoek, geen koorts. De zomer wordt prachtig, arm en warm; we hopen het te halen, met z’n allen.
De tentoonstelling is te bezichtigen, op afspraak of in het voorbij gaan. Wij zorgen voor de spullen: rangschikken en ordenen. Hier is een toilet, voor de medewerkers.
Kantoor hoeven we er niet te houden, feesten is ons verboden, de luchtkwaliteit is van belang, en er kan gebouwd worden aan kastelen en wereldverbetering.

IJlenbaas

foto: Joop Reijngoud

Ook in afzondering en rust kunnen we door, gewoon open, iedereen welkom, even een praatje, het hele plaatje, voor- en tegenspoed, een op te starten licht- en beeldkrant, dicht te zetten kieren, aan te sluiten leidingen, op te hangen lampen, aan te brengen houtwerk, in te vullen gaten, her te stellen meubels, op te ruimen kamers.

Zoeken we abonnees, of betere ideeën?

Het begon goed

Met drie verschillende dj’s in de loop naar de nacht vulde het huis zich gestaag met opvallend veel jonge mensen, maar ook oudere belangstellenden bezochten de exposities en luisterden naar de verhalen in de tot Yin Tin Bar omgedoopte lobby. Het Elenbaashuis was aan kant om de vorderingen in de restauratie te tonen en in de keuken werd flink gebakken om de trek te reguleren. Intussen liepen door het hele pand twee cameramensen rond die een livestream binnen- en buitenshuis verzorgden.

Een deinende dansvloer is er niet gekomen, maar men amuseerde zich evenwel, en met ruim driehonderd bezoekers, een goede omzet, en de geroutineerde crew, kon Belvedere, ondanks de door de woestenij aan de Veerlaan nog meer afgelegen ligging, weer en ontij trotseren en uitzien naar een prachtig marktaandeel in het uitbreiden en bewaren van immaterieel erfgoed.

We kunnen ons niet los maken van de werkelijkheid, van het leven zoals het nu is, de ruimte en tijd die we hebben, die we krijgen, die we nemen. We doen, min of meer doelgericht, maar weten niet of nooit, wat de gevolgen zullen zijn. Het is geen ingenieus mechaniek, evenmin een quantumcomputer, maar een geschiedenis van vele miljarden mensen op een onwaarschijnlijk bewoonbare planeet.

Geen gelul, gebak van

Met windstoten en regen wervelde Hans Abelman door de avond en zette desondanks de bakkers Mul en van Ballegoyen in het zonnetje. Wiens brood men eet. Als klapstuk na het captains dinner en de gebakjes ging Pierre van Duijl nog even los.

Merie (Het lied van de fraaie buste) van Jaap Molenaar*

De komende drie weken is er een Feyenoord corner boven in de in restauratie zijnde museumwoning van Verhalenhuis Belvedere, want de genoemde bakkers zijn sportliefhebbers en zelf actieve sporters geweest. Daarnaast bouwt de kunstenaar het komende jaar door aan een serie portretten op zijn speciale tentoonstellingstafel in de voorkamer vanuit zijn werkplaats in de ernaast gelegen voormalige slaapkamer. Hoe huiselijk wil je het hebben?

De achterkant van de single