Links of rechts

Welke kant gaat het op?

De onverwoorde gevoelens van de ene naar de andere mens overbrengen is weinig minder dan mentale marteling; als ook rauwe emoties met overeenkomstig taalgebruik dat zijn.

Alles lijkt gerechtvaardigd als het geld of roem genereert.

meziek

Te simpel

Bij het zich voorstellen van vier dimensies wordt doorgaans de vergelijking gebruikt hoe het zou zijn voor een wezen in een tweedimensionale wereld een driedimensionaal object waar te nemen. Maar het is allemaal erg abstract; twee dimensies zijn eigenlijk net zo lastig denkbaar, want iets dat onmetelijk laag is ten opzichte van breedte en diepte is onzichtbaar en kan eigenlijk niet bestaan. Het denken in dimensies is niet erg realistisch, alhoewel praktisch voor wis- en natuurkunde en al hun toepassingen.

We hebben onze wereld geordend naar de beperkingen van onze zintuigen, onderscheiden beeld, geluid, geur en tast- of voelbare verschijnselen, maar kunnen ons bedenken dat het slechts de waarneming is van wat ons omringt, en deels ook ‘extrapoleren’, het onzichtbare, onhoorbare, onruikbare en ontastbare vaststellen met instrumenten en technieken. Echt ongrijpbaar is het bewustzijn waarmee we dit bewerkstelligen; daar kunnen we niet voorbij, ook al zijn er geesten, geestelijken, geestigen die anders beweren.

Er wordt ons de voorstelling gegeven van een atoom, met relatief enorme afstanden tussen de kern en elektronen, het golf/deeltje-dualisme van licht in de kwantummechanica, waarin een van de waarnemer afhankelijke werkelijkheid, en ook de onmetelijkheid van het universum kan ons in pixels inzichtelijk worden gemaakt. Dat lijkt makkelijke praktijk vergeleken bij het proberen te doorgronden van de werking van zelflerende systemen, maar dat hoeven we niet te doen. Uiteindelijk blijkt wel of het werkt, voor of tegen ons.

Plintpraatje

Geen idee wat dit metalen spiraaltje in de achterkant van de plint, die aan de lambrisering in de voorkamer van het Elenbaashuis zit, te betekenen heeft. Het is alsof er twee hebben gezeten, of deze eerst op die andere plaats, of dat het iets zou moeten doen om het hout ter plaatse bij elkaar te houden. Doet het er iets toe in het licht van vandaag, met de onheilspellende vooruitzichten?

Deskundigen vrezen een tweede en heftiger golf van besmettingen en intussen lopen de slechte cijfers langzaam weer op, omdat veel mensen de beperkingen niet meer aankunnen of te weinig ernstig nemen. Het lijkt onvermijdelijk.
Eigen schuld, zegt Midas, we zijn met te veel; geboortebeperking zou de maatregel zijn, die al veel eerder serieus toegepast had moeten worden. Of gaan we eigenlijk aan onze domheid ten onder?
Niet de extreme stupiditeit die exemplaren als Trump, of de mogelijk al dode Kim Jong-un en de talloze complotdenkers tentoonstellen, maar de alledaagse huis-tuin-en-keuken-stompzinnigheid waar we vrijwel zonder uitzondering allemaal mee behept zijn.
En niet voortdurend, maar vaak genoeg om op al dan niet cruciale momenten de verkeerde dingen te doen of laten, wellicht zonder dat we het ons bewust zijn. De wijsheid komt soms, achteraf.

Museum van het medeleven

Het staat in de sterren geschreven dat ze ons gunstig gezind zijn, zouden astrologen en waarzeggers kunnen beweren, dat we een hete, zonnige zomer krijgen, maar dat niemand op of met vakantie kan en wij open blijven voor bezoek, suggesties en de centen. Is het te mooi om waar te zijn, een geluk bij een ongeluk, of gewoon hoop- en verwachtingsvol, altijd goed gelovig?

Redt de kwetsbare mens de beschaving door het veld te ruimen voor (nog te ontwikkelen) kunstmatig leven, dat bestand is tegen de onverbiddelijke natuur op aarde? Is er cultuur zonder mensheid, of zijn het verschillende begrippen van hetzelfde verschijnsel? Er zal meer dan eens ruim over nagedacht zijn. Wij blijven, al dan niet onschuldige, amateurs in werk en denken.

Usw

Langzaamaan in onzekerheid roept het een het andere op. Zonovergoten zinloosheid moet het niet worden in de herinnering. Het noodzakelijke in huis hebben, waaraan gekluisterd, met de administratieve rompslomp.
Kijken we naar de toekomst, onbewolkt, twaalf graden van bekwaamheid, de zorg om het verlies van samenhang, de slijtende jaren, het aanstekelijk optimisme van de onwetendheid, en we gaan ervoor, regel voor regel.

Droomlandverhuizers

We hebben de ruimte, de tijd, het erfgoed, maar geen geld, geen bezoek, geen koorts. De zomer wordt prachtig, arm en warm; we hopen het te halen, met z’n allen.
De tentoonstelling is te bezichtigen, op afspraak of in het voorbij gaan. Wij zorgen voor de spullen: rangschikken en ordenen. Hier is een toilet, voor de medewerkers.
Kantoor hoeven we er niet te houden, feesten is ons verboden, de luchtkwaliteit is van belang, en er kan gebouwd worden aan kastelen en wereldverbetering.

IJlenbaas

foto: Joop Reijngoud

Ook in afzondering en rust kunnen we door, gewoon open, iedereen welkom, even een praatje, het hele plaatje, voor- en tegenspoed, een op te starten licht- en beeldkrant, dicht te zetten kieren, aan te sluiten leidingen, op te hangen lampen, aan te brengen houtwerk, in te vullen gaten, her te stellen meubels, op te ruimen kamers.

Zoeken we abonnees, of betere ideeën?

Het begon goed

Met drie verschillende dj’s in de loop naar de nacht vulde het huis zich gestaag met opvallend veel jonge mensen, maar ook oudere belangstellenden bezochten de exposities en luisterden naar de verhalen in de tot Yin Tin Bar omgedoopte lobby. Het Elenbaashuis was aan kant om de vorderingen in de restauratie te tonen en in de keuken werd flink gebakken om de trek te reguleren. Intussen liepen door het hele pand twee cameramensen rond die een livestream binnen- en buitenshuis verzorgden.

Een deinende dansvloer is er niet gekomen, maar men amuseerde zich evenwel, en met ruim driehonderd bezoekers, een goede omzet, en de geroutineerde crew, kon Belvedere, ondanks de door de woestenij aan de Veerlaan nog meer afgelegen ligging, weer en ontij trotseren en uitzien naar een prachtig marktaandeel in het uitbreiden en bewaren van immaterieel erfgoed.

We kunnen ons niet los maken van de werkelijkheid, van het leven zoals het nu is, de ruimte en tijd die we hebben, die we krijgen, die we nemen. We doen, min of meer doelgericht, maar weten niet of nooit, wat de gevolgen zullen zijn. Het is geen ingenieus mechaniek, evenmin een quantumcomputer, maar een geschiedenis van vele miljarden mensen op een onwaarschijnlijk bewoonbare planeet.

Noordpoolgebied

Of we er een kaart van kunnen maken. Met gegevens van naturalearthdata.com in ArcMap geprojecteerd met de WGS 1984 Arctic Polar Stereographic kom je een heel eind; misschien moet het geheel nog geroteerd worden naar een wat duidelijker kadrering van het bedoelde gebied, dat nu gemarkeerd is met een aantal plaatsaanduidingen en namen.

En wat met het ijs? In welke mate is het er nog? Hoe geef je het weer? Minimum, maximum, gemiddeld? Is deze club wel te vertrouwen, of dragen we bij aan een verdere aantasting van het kwetsbare gebied? Zijn ze er om het onvermijdelijke in goede banen te leiden? Of ons allen om de tuin? Van Eden los, loos, verloren.

#25

Omar Nouilati, Jamal Darwish, Mahran Alkadi en ????

‘t Was af en toe wat chaotisch, misschien de storm buiten die in huis als een wind waaide, maar de muzikanten van de laatste set waren fantastisch en zweepten het publiek op, dat bleef gaan tot aan, tijdens en na de maaltijd.
We hebben alles heel gehouden, de piano heeft niet gedronken, in tegenstelling tot sommige afvalligen, die op de rand balanceerden tussen ‘moet kunnen’ en ‘vervelend aanwezig’. Mogelijk hebben ze dat toch al van zichzelf.