Shapo

Met een meesterlijk onderkoelde zwartgallige intonatie zette de oude man de toon voor zijn verjaarseest; de grafstemming die mij de rest van de dag besloop, een terugverlangen naar een verleden dat slechts in de herinnering bestaat, het kan niet in een heden beleefd worden.

Ik kan rare woordspelingen ophangen, als ware huisdichter, als het ware, als ware het. Ik ben niet gek, ze vinden je goed, maar het is dom daar in te tuinen.  Ik wil alles op een rijtje, de puzzel opgelost, wat niet meer is dan orde in de chaos. Je ontbeert.
De herfst in onze voeten. Ben je bang voor het verval, vereenzelvigd met je kunnen, gemaakt door de taal die je lichaam spreekt? Het onbeholpen geklooi met de herseninhoud, het slapen in je dromen, vrolijkheid als brandstof, maar je gebruikt ‘m op in de kou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.